บทที่ 46 โชคชะตาที่แปรเปลี่ยนของบางคน

“พี่สะใภ้คะ พวกเรากลับหมู่บ้านกันเถอะค่ะ ป่านนี้เจ้าลูกชิ้นคงชะเง้อคอรอกันแล้ว” ซูเหยาพูดขึ้น เมื่อเธอนึกถึงลูกน้อยทั้งสามคนที่บ้านรอยยิ้มก็ปรากฎออกมาบาง ๆ

“พี่ก็ว่ายังงั้นแหละ นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย พวกเราจะมีรถกลับกันอย่างนั้นเหรอ” ฟางหรงพูดขึ้นน้ำเสียงกังวล

“พี่ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันสามารถพาพวกพี่กลั...